Als een cryptobeurs een boete krijgt, denk je aan handel. Aan gemanipuleerde koersen, aan klanten die geld verloren, aan een product dat niet deugde. Wij hebben 91 besluiten van toezichthouders verzameld, uit twintig landen, van 37 verschillende instanties. Bij elkaar gaat het om ruim zes miljard dollar. En bijna geen enkel besluit gaat over handelen.
Het gaat over de poort
Lees de motivering van al die besluiten achter elkaar en er staat steeds hetzelfde.
Zonder registratie opereren. Klanten aannemen zonder ze te controleren. Verdachte transacties niet melden. Doorgaan in een land nadat de toezichthouder had gezegd dat het niet mocht.
Dat is geen handel. Dat is de poort: wie mag er naar binnen, en wie kijkt er of dat wel klopt. De grootste sanctie uit de hele lijst — de 4,32 miljard dollar die Binance in november 2023 betaalde — ging niet over één verkeerde koers. Hij ging over antiwitwasregels, sancties en het bedienen van een markt zonder vergunning.
Datzelfde geldt voor OKX (504,7 miljoen dollar), KuCoin (297,4 miljoen) en BitMEX (twee keer honderd miljoen). Vier keer dezelfde reden.
Dat is opvallend, want het is niet waar de meeste mensen bang voor zijn. En het is ook precies waarom het ertoe doet: die controles zijn er niet om de toezichthouder te plezieren, maar omdat ze bepalen wie er met jouw geld in dezelfde ruimte zit.
Nederland schreef vijf keer dezelfde zin
Het Nederlandse hoofdstuk is het duidelijkste voorbeeld, omdat het zo saai herhaald wordt.
De Nederlandsche Bank beboette vijf beurzen voor precies hetzelfde: cryptodiensten aanbieden in Nederland zonder de wettelijk vereiste registratie. Binance kreeg € 3.325.000. Coinbase kreeg exact hetzelfde bedrag. Crypto.com € 2.850.000, later door de rechter verlaagd naar € 2.277.500. Bybit en OKX allebei € 2.250.000.
Samen ruim elf miljoen euro, en in de motivering staat vijf keer dezelfde constatering: ze wisten het, en ze deden het toch.
Daar kwam vorig jaar iets bij dat groter is dan alle vijf samen. In november 2025 legde de Ierse centrale bank Coinbase € 21,46 miljoen op, omdat ruim dertig miljoen transacties nooit door de verplichte controle op verdachte activiteit waren gegaan. Dertig miljoen.
Nederland is dus geen uitzondering en ook geen strenge uitschieter. Het is gewoon een van de twintig landen waar hetzelfde gebeurde.
Veertien landen die niet met elkaar belden
Eén naam springt eruit. Van de 91 besluiten staan er 21 op naam van Binance, verspreid over veertien landen.
Japan, het Verenigd Koninkrijk, de Kaaimaneilanden, Polen, Italië, Hongkong, Maleisië, Canada, Nederland, Australië, België, de Verenigde Staten, India en Brazilië.
Dat is het punt. Dit is niet één toezichthouder met een missie. Het zijn veertien instanties die niet met elkaar overlegden, in verschillende werelddelen, met verschillende wetten, die onafhankelijk van elkaar tot dezelfde conclusie kwamen.
De eerste was Japan, in maart 2018. De meest recente een Australische rechter, in maart 2026: tien miljoen Australische dollar omdat meer dan 85 procent van 524 Australische klanten ten onrechte als professionele belegger was aangemerkt. Die klanten verloren samen ruim twaalf miljoen.
Acht jaar, veertien landen, en de motiveringen lijken op elkaar alsof ze van elkaar zijn overgeschreven.
Veertien landen, verschillende wetten, geen onderling overleg — en vrijwel dezelfde conclusie.Wat er gebeurt als je 21 besluiten over één bedrijf naast elkaar legt.
Een waarschuwing die je drie keer moet geven
Er zit nog een signaal in de lijst dat makkelijk over het hoofd te zien is: de datums.
De Japanse toezichthouder schreef Bybit aan in 2021. En opnieuw in 2023. En nog een keer in 2024. Drie brieven, dezelfde reden.
Bij Binance ging het net zo: een waarschuwing in 2018, en dezelfde waarschuwing opnieuw in 2021. Bitget en MEXC kregen er allebei twee.
Een herhaalde waarschuwing betekent maar één ding. De eerste heeft niets veranderd.
En dat legt meteen de zwakte van het hele systeem bloot. Een waarschuwing is geen straf. Het is een toezichthouder die tegen het publiek zegt: deze partij heeft bij ons geen vergunning, en verder kunnen wij weinig. Van de 91 besluiten zijn er 32 zo’n waarschuwing. Slechts elf zijn een echt stopbevel.
Vier beurzen met niets
Bij vier beurzen vonden we bij geen enkele toezichthouder ook maar één aantekening: Bitvavo, Finst, Backpack en Deribit.
Dat is een echte bevinding, maar hij verdient een kanttekening. Nul betekent niet automatisch beter. Het kan ook betekenen dat een beurs jonger is, of kleiner, of nooit heeft geprobeerd markten te bedienen waar hij geen vergunning had.
Dat laatste is trouwens precies de kern. Alle 91 besluiten hierboven hebben één gemeenschappelijke oorzaak: het bedienen van klanten in een land waar dat niet mocht. Wie dat niet doet, komt op geen enkele lijst terecht.
Het is dus geen kwestie van geluk. Het is een keuze die je vooraf maakt.
Eerst betalen, dan pas de vergunning
In twee gevallen staat de volgorde er zo duidelijk dat het bijna een bedrijfsmodel lijkt.
India beboette Binance in juni 2024 en Bybit in januari 2025 — allebei omdat ze in het land actief waren zonder registratie. Wat er daarna gebeurde: ze registreerden zich alsnog en gingen door.
Zo werkt het vaker. De boete is dan geen straf achteraf maar een toegangsprijs achteraf. Je bouwt eerst je marktaandeel op in een land waar je niet mag zijn, en betaalt daarna de rekening uit de winst die je in de tussentijd hebt gemaakt.
Reken het eens door voor Nederland. Binance verdiende volgens Amerikaanse aanklagers ruim anderhalf miljard dollar aan Amerikaanse gebruikers in een land waar het niet mocht opereren. De Nederlandse boete was 3,3 miljoen euro.
Zolang die twee getallen zo ver uit elkaar liggen, is een boete geen afschrikking maar een kostenpost.
Wat dit niet is
Een waarschuwing is geen veroordeling. Een toezichthouder zet een partij op een lijst omdat die geen vergunning heeft, niet omdat er iets bewezen is. Verschillende partijen op deze lijst hebben inmiddels wél een Europese vergunning.
Verder tellen wij bedragen niet bij elkaar op. Amerikaanse instanties verrekenen elkaars boetes soms, waardoor optellen tot een fantasiegetal leidt. De “ruim zes miljard” in de kop is een ondergrens van wat er is opgelegd, geen sluitende som.
En we publiceren alleen wat we bij de instantie zelf konden terugvinden. Van de 91 regels verwijzen er 88 rechtstreeks naar een persbericht, register of besluit. Een stuk of tien claims hebben we wéggelaten omdat er geen werkende bron bij te vinden was.
Dat is saaier dan een rond getal. Het is wel controleerbaar.
Wat je hier als gebruiker aan hebt
Niet: tel het aantal regels onder een naam en kies de beurs met de minste.
Wel: kijk of de beurs een vergunning heeft in jouw land. Dat is namelijk waar al deze besluiten over gaan. Een vergunning in Malta of Litouwen zegt niets over Japan, en een beurs die in Nederland vergund is kan in Australië gewoon op een zwarte lijst staan.
En kijk vooral naar de tweede vraag, die in al die dossiers terugkomt: wie kun je aanspreken als het misgaat. Bij een vergunde partij is dat een toezichthouder met een adres. Bij een partij die alleen op waarschuwingslijsten staat is dat niemand.
Zes miljard aan boetes is een groot getal. Maar het echte verhaal zit in de kleine lettertjes eronder: het ging bijna nooit over wat er op de beurs gebeurde, en bijna altijd over wie er binnen mocht.
Bronnen
Dit stuk is gebaseerd op de 91 besluiten die wij verzamelden voor het overzicht waarschuwingen, boetes en verboden per exchange, waar elke regel apart naar de bron verwijst. Gebruikte instanties zijn onder meer DNB en AFM (Nederland), de Central Bank of Ireland, FCA (Verenigd Koninkrijk), BaFin (Duitsland), AMF (Frankrijk), CONSOB (Italië), CNMV (Spanje), FSMA (België), KNF (Polen), Finanstilsynet (Noorwegen), MFSA en FIAU (Malta), FSA (Japan), SFC (Hongkong), Securities Commission (Maleisië), ASIC (Australië), OSC, FINTRAC en de Alberta Securities Commission (Canada), FIU-IND (India), CVM (Brazilië), CIMA (Kaaimaneilanden) en in de Verenigde Staten DOJ, FinCEN, OFAC, CFTC, SEC, NYDFS en diverse procureurs-generaal. Bedragen staan in de valuta waarin ze zijn opgelegd en worden door ons niet omgerekend of opgeteld tot een totaal, omdat instanties elkaars bedragen soms verrekenen. Peildatum 2 augustus 2026.